Pamiętaj, że kofeina działa odwadniająco. Oznacza to, że wypłukuje z organizmu witaminy i minerały, głównie wapń. Jeśli więc w Twojej diecie nie brakuje kawy i innych produktów bogatych w kofeinę, regularnie badaj poziom witamin i minerałów we krwi. Przygotowanie do badania CRP, wpływ zażywanych leków na wyniki. Do badania CRP nie jest potrzebne żadne specjalne przygotowanie. Wykonuje się je na podstawie próbki krwi żylnej. Osoba badana nie musi być na czczo. Na wynik badania CRP wpływa zażywanie leków zwalczających zbyt duży cholesterol. Leki te mogą zmniejszać poziom Badanie ANA 1 dodatnie informuje, że we krwi znajduje się podwyższone miano przeciwciał, jednak nie określa ich rodzaju. Zatem wynik badania ANA 1 dodatni (określany jako wysokie ANA 1) wymaga wykonania dalszej diagnostyki. Ujemny wynik badania ANA 1 wystarczy do wykluczenia układowej choroby tkanki łącznej. Objawy cukrzycy wynikają głównie z nieprawidłowo wysokiego stężenia glukozy we krwi (hiperglikemia), przy jednoczesnym braku możliwości wykorzystania jej przez organizm. Podstawowym badaniem stosowanym w diagnostyce cukrzycy jest pomiar glikemii (stężenia glukozy we krwi) na czczo, a jego wynik nie powinien być wyższy niż 99mg/dl. Jakość jest dla nas najważniejsza . Laboratorium Analiz Lekarskich S.C. od 1993 roku działa na rynku medycznym, świadcząc usługi z zakresu wykonywania laboratoryjnych badań podstawowych i specjalistycznych dla pacjentów Podhala, Spisza, Orawy i innych okolic. dostarczanie wyników przez kuriera i online. autoryzowany dostęp do wyników badań przez Internet w ciągu kilku godzin od pobrania materiału. szczegółowe zestawienia na podstawie przyjętych zleceń. statystykę wykonanych oznaczeń. Telefon. 32 247 01 54. 32 246 09 45. poniedziałek-piątek. 8.00-10.00. 3yMD. Magnez (Mg) – badamy elektrolity we krwi. Norma, hiper- i hipomagnezemia Drgająca powieka i mimowolne skurcze mięśni – to najbardziej charakterystyczne z objawów niedoboru magnezu, które można zauważyć. Oznaczenie poziomu tego pierwiastka jest jednym z podstawowych badań gospodarki elektrolitowej organizmu. Równie niebezpieczny może być niski poziom magnezu, jak i jego podwyższony poziom. Dlaczego hipermagnezemia i hipomagnezemia są groźne dla zdrowia, jak wygląda badanie, jak się do niego przygotować i ile kosztuje? Odpowiedzi znajdują się w tym artykule. Magnez jest pierwiastkiem wchodzącym w skład kilkuset enzymów występujących w ludzkim organizmie. Bierze aktywny udział w przemianach węglowodanów, tłuszczy i białek oraz uczestniczy w dostarczaniu energii do wszystkich tkanek i komórek. Ze względu na tak szerokie spektrum działania, nieprawidłowe stężenie magnezu we krwi odbija się na wielu procesach biochemicznych. Z niedoborem tego pierwiastka w pożywieniu wiąże się występowanie szeregu chorób, takich jak np. miażdżyca, choroba wieńcowa czy nowotwory. Objawy, które powinny skłaniać do oznaczenia poziomu magnezu w osoczu to przede wszystkim osłabienie, drażliwość, zaburzenia rytmu serca, skurcze mięśniowe, drgawki czy zmiany tętna. Nie należy ich lekceważyć, ponieważ dalszy wzrost stężenia może prowadzić do poważnych powikłań, a przekroczenie granicy 5 mmol/l może skutkować porażeniem mięśni oddechowych i zatrzymaniem akcji serca. Czym jest magnez? Obok sodu, potasu i wapnia, magnez należy do najważniejszych elektrolitów występujących w ludzkim organizmie. Jest on drugim, pod względem ilości kationem wewnątrzkomórkowym. Około 55%–60% z całej puli magnezu zlokalizowane jest w kościach, 40% wewnątrz pozostałych komórek, a najmniej – 1% – w płynie zewnątrzkomórkowym. Rola magnezu w prawidłowym funkcjonowaniu organizmu Magnez zlokalizowany we wnętrzu komórek jest kofaktorem (przyspiesza reakcję) ponad 300 enzymów. Biorą one udział w procesach przemiany glukozy, którą dostarczamy wraz z pożywieniem, w niezbędną do życia i prawidłowego funkcjonowania energię. Magnez obecny w płynie pozakomórkowym bierze udział w przewodnictwie nerwowym, zapewnia poprawne działanie gospodarki elektrolitowej, bierze udział w prawidłowym funkcjonowaniu tkanki nerwowej i mięśniowej, a także odpowiada za właściwy przebieg procesu krzepnięcia krwi. Magnez, podobnie jak wapń, jest także składnikiem budulcowym kości, wpływającym na zachowanie ich właściwiej mineralizacji. W układzie nerwowym magnez podwyższa stopień pobudliwości nerwowej, co działa uspokajająco i zwiększa wydajność pracy mózgu. Pierwiastek ten może także w pewnym stopniu chronić organizm przed nadciśnieniem i miażdżycą (biorąc udział w obniżaniu poziomu cholesterolu), regulowaniu ciśnienia tętniczego oraz łagodzeniu przebiegu procesów zapalnych. Na stężenie magnezu wpływa jego dzienne spożycie wraz z pokarmem, stopień jego wchłaniania w przewodzie pokarmowym oraz jaka ilość tego pierwiastka jest wydalana wraz z moczem. Tym samym można powiedzieć, że zaburzenia poziomu magnezu w osoczu wynikają najczęściej z nieprawidłowej ilości wydalania tego pierwiastka albo stopnia wchłaniania go w jelitach. Pacjenci cierpiący na zaburzenia rytmu serca lub zaburzenia nerwowo – mięśniowe, leczeni diuretykami i lekami o potencjalnym działaniu nefrotoksycznym lub żywieni pozajelitowo powinni regularnie monitorować poziom tego elektrolitu we krwi. Polecane dla Ciebie tabletka, zmęczenie, niedobór witamin, niedobór minerałów zł tabletka, odporność zł zestaw, stres, drażliwość, ashwagandha, melisa, magnez, potas, zł tabletka, niedobór minerałów zł Badanie poziomu magnezu we krwi. Jak się przygotować do badania? Oznaczenie stężenia magnezu wykonywane jest w osoczu lub surowicy krwi żylnej. Do badania należy przystąpić na czczo, czyli zachowując minimum 12-godzinną przerwę w spożywaniu posiłków. Przyjmuje się również, że w dniu poprzedzającym badanie należy ograniczyć wysiłek fizyczny oraz w miarę możliwości sytuacje stresowe. Warto również pamiętać, że poziom magnezu jest ściśle powiązany ze stężeniem innych pierwiastków: wapnia i potasu. Jakiekolwiek zmiany w metabolizmie jednego z nich wpływają na metabolizm pozostałych, dlatego wartości tych pierwiastków w osoczu powinny być analizowane jednocześnie, najlepiej jako część jonogramu, czyli badania określającego stężenie całego panelu elektrolitów. Badanie poziomu magnezu może być zlecone przez lekarza pierwszego kontaktu i wówczas jest refundowane przez NFZ. Oznaczenie elektrolitu można także wykonać prywatnie, a jego koszt nie powinien przekraczać 10 zł w przypadku samego magnezu lub 30 zł w przypadku pełnego jonogramu. Magnez – norma dla kobiety, mężczyzny i dziecka w wynikach badań Norma stężenia magnezu w nieznaczny sposób zależy od wieku pacjenta i zazwyczaj zawiera się w następujących przedziałach: 90 lat: 1,70–2,30 mg/dl (0,7–0,95 mmol/l). Analizując wynik badania, warto zwrócić uwagę, czy mieści się on w proponowanym przez dane laboratorium zakresie i czy jest oznaczony symbolem wskazującym na przekroczenie wartości prawidłowych: ↑ lub H (ang. High – wysoki) oznaczającym podwyższony i ↓ lub L (ang. Low – niski) oznaczającym obniżony poziom elektrolitu we krwi. Niedobór magnezu – przyczyny i objawy za niskiego poziomu w organizmie Do obniżenia stężenia magnezu dochodzi najczęściej na skutek niedostatecznej ilości tego pierwiastka w diecie (zjawisko często występujące u pacjentów karmionych drogą pozajelitową), stosowania leków moczopędnych lub antybiotyków, obecności zaburzeń powodujących wzrost jego wydalania w nerkach (np. hiperaldosteronizmu, martwicy lub kłębuszkowego zapalenia nerek, alkoholizmu czy nadczynności przytarczyc), upośledzenia wchłaniania magnezu z przewodu pokarmowego (w przebiegu chorób związanych z zaburzeniami trawienia lub wchłaniania), przewlekłego zapalenia trzustki, podczas leczenia za pomocą hemodializy lub na skutek ciężkich oparzeń. Wpływ na niedobór magnezu w organizmie mogą mieć też inne czynniki, takie jak stres, ciąża lub intensywny wysiłek fizyczny. W rzadkich przypadkach hipomagezemia może być uwarunkowana genetycznym zaburzeniem wchłaniania magnezu w jelicie lub genetycznym zaburzeniem pracy nerek. Objawy, które mogą wskazywać na obniżony poziom magnezu to osłabienie organizmu, bóle głowy i mięśni, trudności w koncentracji i utrzymujące się obniżenie nastroju, nadciśnienie tętnicze, drgania i skurcze mięśni, zaburzenia snu i rytmu pracy serca (kołatanie serca, dodatkowe skurcze itp.). Nadmiar magnezu – przyczyny i objawy zbyt wysokiego poziomu w organizmie Hipermagnezemia, czyli podwyższony poziom magnezu w osoczu zdarza się stosunkowo rzadko i najczęściej jest skutkiem niewydolności nerek, odwodnienia lub chorób zapalnych układu pokarmowego. Przyczynami wzrostu stężenia magnezu mogą być również zaburzenia hormonalne: niedoczynność tarczycy, choroba Addisona, nadczynność przytarczyc, cukrzyca, a ponadto stosowanie leków (środki przeczyszczające lub preparaty bogate w magnez, używane np. w leczeniu stanów przedrzucawkowych u kobiet ciężarnych). Do najczęstszych objawów mogących wskazywać na wzrost poziomu magnezu należą zawroty, nudności, bóle głowy, niewyraźna mowa, zaparcia, nietrzymanie moczu, niedociśnienie, kłopoty z oddychaniem oraz zaburzenia rytmu pracy serca. Nadmiernie wysoki poziom magnezu, przekraczający 2,5 mmol/l, może prowadzić do wzrostu częstości akcji serca, hipokalcemii (obniżenie poziomu wapnia) i zmniejszenia napięcia mięśni. Dalszy wzrost ilości magnezu może skutkować wystąpieniem stanów zagrażających życiu, takich jak porażenie mięśni oddechowych i zatrzymanie akcji serca. Jak zadbać o prawidłowe stężenie magnezu? W przypadku wyników wskazujących na nieprawidłowe stężenie magnezu wskazana jest konsultacja z lekarzem, np. kardiologiem i omówienie dalszych kroków postępowania. Najważniejszym celem jest wyleczenie choroby podstawowej, wpływającej na poziom elektrolitu we krwi, co prowadzi do unormowania jego poziomu. Jeżeli przyczyną obniżenia stężenia magnezu jest jego zbyt mała ilość dostarczana wraz z pokarmem, warto wprowadzić zmiany w diecie i w codziennym trybie życia. Przede wszystkim należy ograniczyć spożywanie kawy i herbaty, zastępując je wodą mineralną, sokami i koktajlami, np. z bananów, daktyli, moreli czy herbatami ziołowymi. Do menu warto wprowadzić większe ilości produktów bogatych w magnez, tj. pestki dyni, nasiona słonecznika, otręby pszenne, migdały, kakao, kasza gryczana, gorzka czekolada, orzechy laskowe, ciemne pieczywo, czy rośliny strączkowe. Pod uwagę można wziąć również uzupełnienie niedoborów za pomocą suplementów diety z magnezem lub z magnezem i witaminą B6. W szczególności zaś tych o zwiększonej biodostępności, czyli zawierających chelaty magnezu. Przy prawidłowym odżywianiu suplementacja magnezu jest wskazana tylko u kobiet w okresie ciąży i laktacji, u pacjentów z chorobami nowotworowymi lub przy długotrwałym stosowaniu leków diuretycznych lub wśród sportowców. Twoje sugestie Dokładamy wszelkich starań, aby podane zdjęcie i opis oferowanych produktów były aktualne, w pełni prawidłowe oraz kompletne. Jeśli widzisz błąd, poinformuj nas o tym. Zgłoś uwagi Polecane artykuły Kortyzol - norma, badanie, objawy podwyższonego i obniżonego kortyzolu Kortyzol (hydrokortyzon) jest naturalnym hormonem steroidowym produkowanym w organizmie przez korę nadnerczy. Nazywany jest hormonem stresu. Wywiera bardzo duży wpływ na metabolizm, w tym na stężenie glukozy we krwi, w reakcji na stres podnosząc jej poziom. Stężenie kortyzolu jest zależne od pory dnia – w godzinach porannych jest najwyższe, a w godzinach wieczornych najniższe. Tę zależność należy wziąć pod uwagę podczas interpretacji wyników badania. Czy można zbadać poziom stresu, wykonując oznaczenie poziomu kortyzolu? Odpowiedź w artykule. Wymaz z gardła – ile kosztuje badanie i gdzie można je wykonać? Wielokrotnie każdy z nas cierpiał z powodu bólu gardła czy chrypki. Są to najczęściej występujące choroby gardła. Czasem zdarza się jednak, że infekcje gardła dopadają nas zbyt często oraz ciągle nawracają pomimo stosowania właściwego leczenia. Co można zrobić w takiej sytuacji? Wtedy można zdecydować się na wykonanie wymazu z gardła, który może pomoc naszemu lekarzowi prowadzącemu w postawieniu właściwej diagnozy i ułatwi też włączenie najlepszego dla nas leczenia. Test ureazowy na Helicobacter pylori – na czym polega i kiedy się go wykonuje? Helicobacter pylori to bakteria odpowiedzialna za występowanie choroby wrzodowej czy nowotworów żołądka. Do jej wykrycia stosuje się test ureazowy, który wykonywany jest podczas gastroskopii. Na czym polega to badanie i jak się do niego przygotować? Jakie są wskazania do przeprowadzenia testu ureazowego? APTT – czas kaolinowo-kefalinowy, normy i wskazania. Kiedy należy wykonać badanie? APTT to jeden z parametrów krwi, którego oznaczenie jest bardzo istotne, kiedy należy zbadać stopień krzepliwości krwi pacjenta, u którego planowana jest operacja chirurgiczna lub leczonego z powodu chorób natury zakrzepowo-zatorowej. Niezwykle istotnym czynnikiem wpływającym na czas częściowej tromboplastyny po aktywacji mogą być choroby wątroby lub zaburzenia ilość witaminy K w organizmie. Jak wygląda badanie APTT, czy jest refundowane i jak się do niego przygotować? Sód (Na) – badamy elektrolity we krwi. Norma, hiponatremia, hipernatremia Badanie stężenia sodu (Na) jest jednym z głównych oznaczeń parametrów krwi. Nie jest badaniem drogim ani też wymagającym specjalnego przygotowania, niemniej kontrolowanie poziomu sodu jest bardzo istotne. Wszelkie nieprawidłowości w stężeniu tego elektrolitu mogą być bardzo groźne dla zdrowia, szczególnie osób, u których zdiagnozowano choroby kardiologiczne, jak chociażby nadciśnienie tętnicze lub nefrologiczne, jak niewydolność nerek. Jak wygląda badanie, czy jest refundowane, ile kosztuje i jakie są normy dla kobiet, mężczyzn i dzieci? Odpowiadamy w niniejszym artykule. CBCT (tomografia stożkowa) – przebieg badania, wskazania, wady i zalety CBCT (tomografia wiązki stożkowej) jest badaniem płatnym i wykonywanym na podstawie skierowania lekarskiego. Wykorzystywane jest najczęściej podczas leczenia stomatologicznego lub laryngologicznego. Pozwala na zobrazowanie zmian, które są niewidoczne na klasycznym prześwietleniu struktur zębowych. Ile kosztuje badanie tomografii stożkowej, jak wygląda CBCT i jakie są wskazania do prześwietlenia z wykorzystaniem tej metody? Odpowiedzi na te pytania znajdują się w niniejszym artykule. Wysoki poziom prolaktyny (hiperprolaktynemia) w wyniku badania krwi Hiperprolaktynemia jest jednym z objawów guza przysadki (łac. prolactinoma), chorób podwzgórza, zaburzeń funkcji gruczołu tarczycowego (np. niewyrównania niedoczynność tarczycy), niewydolności nerek, ale także ciąży. Objawami, które powinny skłonić pacjenta do zbadania poziomu PRL, są zaburzenia miesiączkowania, trudności z zajściem w ciążę, mlekotok, uderzenia gorąca, trądzik lub zauważalnie obniżone libido. Leczenie hiperprolaktynemii polega głównie na farmakoterapii i leczeniu przyczynowym podwyższonego stężenia PRL, czyli choroby, która wywołała ten stan. Holotranskobalamina – badanie wczesnych niedoborów witaminy B12 Istnieje pula badań, które regularnie powinien wykonać każdy weganin lub wegetarianin, a także osoby, które mają wszelkie objawy niedokrwistości lub zauważają u siebie niedobory witaminy B12, do których należy, chociażby mrowienie i pieczenie skóry, drętwienie kończyn lub zaburzenia snu. Postawienie diagnozy dotyczącej groźnego niedoboru wit. B12 jest możliwe już na jego wczesnym etapie, dzięki wykonaniu oznaczenia poziomu holoTC, czyli holotranskobalaminy. Jak się przygotować do badania poziomu holoTC, czy trzeba być na czczo i jakie są objawy obniżonego poziomu witaminy B12? Odpowiedzi na te pytania znajdują się w niniejszym artykule. Samokontrola, czyli wielokrotne w ciągu doby monitorowania poziomu cukru we krwi, to nieodłączny element leczenia cukrzycy. Jak często trzeba mierzyć glikemię i jak robić to prawidłowo? 1. Dlaczego należy badać cukier? Cukrzyca to grupa chorób charakteryzująca się podwyższonym stężeniem glukozy we krwi. Wynika to z defektu wydzielania i/lub działania insuliny. Podwyższone stężenie glukozy we krwi może prowadzić do przewlekłych powikłań i uszkodzenia różnych narządów: oczu, nerek, nerwów, serca i naczyń krwionośnych. Wyróżnia się różne typy cukrzycy. Cukrzycę typu 1 cechuje bezwzględny niedobór insuliny, co oznacza, że od początku rozpoznania osoba chora wymaga leczenia insuliną. W typie 2 cukrzycy, który stanowi większość przypadków, zaburzone jest działanie insuliny (tzw. insulinooporność), a także jej wydzielanie. Osoby te na początku są leczone dietą i lekami doustnymi (i innymi nowymi lekami), a na pewnym etapie choroby zwykle będą wymagały leczenia insuliną. Są jeszcze inne typy cukrzycy, o których tu nie kontrola stężeń glukozy we krwi i innych czynników ryzyka zmniejsza ryzyko rozwoju i progresję przewlekłych powikłań jest chorobą, w której jednym z warunków uzyskania dobrych wyników jest aktywny udział osoby chorej w jej leczeniu na co dzień. Ważnym elementem jest samokontrola stężenia glukozy we krwi, dzięki której można ocenić, czy cukrzyca jest dobrze wyrównana o różnych porach doby oraz jak różne czynniki wpływają na stężenie glukozy we krwi, i która pozwala lepiej rozumieć swoją chorobę. Badania stężenia glukozy we krwi mają więc na celu: ocenę wyrównania cukrzycy, ocenę wpływu spożywanych posiłków, aktywności fizycznej i innych czynników (np. dodatkowej innej choroby) na stężenie glukozy we krwi, optymalizację terapii / jej modyfikację. 2. W jaki sposób bada się samodzielnie glukozę we krwi. Do badania służy glukometr i paski testowe. Glukometr to przenośne, zminiaturyzowane urządzenie do badania stężenia glukozy z kropli krwi (krew kapilarna) pobranej z bocznej części opuszki palca. Aby uzyskać kroplę krwi do badania, najlepiej skorzystać z nakłuwacza (ułatwia on nakłucie, umożliwia ustawienie głębokości nakłucia do indywidualnych potrzeb). Krew nanoszona jest na odpowiednie pole na pasku testowym. Metoda i sposób pomiaru różni się w zależności od rodzaju glukometru. Dzięki dostępności coraz nowocześniejszych urządzeń, pomiary stężenia glukozy przez samego pacjenta w warunkach życia codziennego stały się prostsze i dokładniejsze (glukometr powinien spełniać odpowiednią normę ISO). Pomiar stężenia glukozy we krwi przy pomocy glukometru musi być wykonany poprawnie zgodnie z instrukcją aparatu (chodzi o dokładność i unikanie błędów, które mogą mieć wpływ na wynik badania). Np.: trzeba sprawdzać okres ważności pasków testowych i nie używać tych przeterminowanych, paski trzeba przechowywać we właściwy sposób, a po wyjęciu paska należy od razu zamykać wieczko w opakowaniu z paskami. Przeczytaj dokładnie instrukcję glukometru i zawsze stosuj się do podanych tam informacji, a w razie wątpliwości zwróć się do lekarza lub pielęgniarki diabetologicznej. Poproś lekarza lub pielęgniarkę, aby sprawdzili, czy wykonujesz pomiar prawidłowo. Poza możliwością badania stężenia glukozy we krwi przy użyciu glukometru, są też stosowane urządzenia do ciągłego monitorowania glikemii (CGM, continuous glucose monitoring) i monitorowania glikemii metodą skanowania (FGM, flash glucose monitoring). W tych systemach stosuje się czujniki/sensory umieszczane w tkance podskórnej, które dokonują co kilka minut pomiaru stężeń glukozy w płynie śródtkankowym. Przykład: System Eversense, który składa się z czujnika/sensora umieszczanego w tkance podskórnej (na okres do 180 dni), nadajnika noszonego na ramieniu i aplikacji mobilnej. Odczyty stężenia glukozy są przesyłane co 5 minut poprzez Bluetooth do smartfona. Wykresy na smartfonie pokazują aktualne wartości glukozy oraz trendy (jak się zmienia stężenie glukozy). Duże znaczenie może odgrywać alarm wibracyjny na ramieniu, gdzie przyczepiony jest transmiter – „ostrzega” on użytkownika wibracjami, gdy poziom glukozy rośnie lub spada poza wyznaczone granice. 3. Jak często i kiedy należy przeprowadzać badania. Ważne jest, aby wykonywać badania o właściwych porach, we właściwych sytuacjach, z określoną częstością tak, aby uzyskać niezbędne informacje, które pomogą w podejmowaniu codziennych decyzji i w optymalizacji terapii. Przed przystąpieniem do samodzielnego badania glukozy we krwi za pomocą glukometru, ustal z lekarzem Twój indywidualny plan badań. Badania glukozy we krwi przy użyciu glukometru są wykonywane z mniejszą (od kilku badań w tygodniu) lub większą częstością (wielokrotne pomiary w czasie doby) w zależności od potrzeb i różnych sytuacji w życiu chorego – częstość badań i o jakich porach (schematy badania) lekarz ustali indywidualnie. Zależy to między innymi od typu cukrzycy, sposobu leczenia, ryzyka niedocukrzenia, przebiegu choroby, obecności powikłań, trybu życia chorego i innych czynników. Różne pory badania mogą mieć znaczenie i dostarczają różne informacje, umożliwiają ocenę i lepsze zrozumienie, jak stosowana dieta, aktywność fizyczna i leki wpływają na stężenie glukozy we krwi. Ustal z lekarzem o jakich porach, w jakich sytuacjach i jak często powinieneś badać glukozę we krwi: O jakich porach można wykonywać (wykonuje się) badania: na czczo, przed i 1 − 2 godziny po głównych posiłkach, przed snem, w nocy między godz. a W jakich sytuacjach: w razie złego samopoczucia; przed, w trakcie i po wysiłku fizycznym, podczas dodatkowej innej choroby, przed rozpoczęciem prowadzenia samochodu itp. Jak często: to zależy między innymi od sposobu leczenia, Twojego trybu życia i innych czynników (od kilku razy w tygodniu do wielokrotnych pomiarów w czasie doby). Ustal także z lekarzem: jakie powinny być Twoje docelowe wartości stężenia glukozy we krwi o różnych porach (na czczo i przed posiłkami, po posiłkach, przed snem i w nocy, w innych sytuacjach życia codziennego) Regularne pomiary stężenia glukozy we krwi i właściwe ich wykorzystanie mogą w istotny sposób wpłynąć na efekty codziennego zarządzania leczeniem cukrzycy. Ustal z lekarzem o jakich porach, w jakich sytuacjach i jak często powinieneś badać glukozę we Jak zapisywać/rejestrować wyniki badań. Po uzgodnieniu z lekarzem zasad samokontroli (wg wskazówek podanych wcześniej), zapisuj w sposób systematyczny (w formie, która jest dla ciebie najbardziej optymalna) wyniki badań. Wyniki badań glukozy we krwi są zapisywane w pamięci glukometru. Nie jest to jednak wygodna forma, aby je przeglądać i analizować. Część osób notuje je w specjalnie opracowanych do tego celu zeszytach/dzienniczkach samokontroli, w których są odpowiednie do tego rubryki. Niektóre glukometry mają możliwość przesyłania wyników za pomocą technologii bluetooth do odpowiedniego programu na smartfonie. Przykład: Glukometr AccuChek Instant i aplikacja mySugr, która pomaga w gromadzeniu danych i ich uporządkowaniu, co wspiera terapię cukrzycy, umożliwia dodawanie tagów, opisów i zdjęć np. posiłków oraz ich łatwe wyszukiwanie, umożliwia też tworzenie raportów dla lekarza. Aby zrozumieć, co było powodem, że danego dnia i, o danej porze stężenie glukozy we krwi było nieprawidłowe, warto też notować w wersji papierowej czy elektronicznej dodatkowe ważne informacje, jak dawki leków/insuliny, ilość spożytych wymienników węglowodanowych, epizody niedocukrzeń (hipoglikemii), aktywność fizyczną oraz informacje o innych sytuacjach, które mogły mieć wpływ na stężenie glukozy we krwi (np. dodatkowa choroba).Na każdą wizytę u lekarza przynieś swój glukometr. Lekarz może odczytać i przeanalizować wyniki z Twojego glukometru, używając nowoczesnego oprogramowania, które może przedstawiać wyniki w sposób ułatwiający ich Jak interpretować i wykorzystać wyniki badań. Jednym z celów leczenia cukrzycy jest osiągnięcie jak najlepszych wyników stężenia glukozy we krwi w czasie doby. Nawet jednak staranne, zgodnie z zaleceniami lekarza, wykonywanie badań bez umiejętności ich właściwego zrozumienia i wykorzystania do poprawy kontroli cukrzycy, może nie przynieść oczekiwanych efektów. Naucz się, jak analizować i interpretować wyniki: staraj się zaobserwować w życiu codziennym, co wpływa na stężenie glukozy we krwi. Jeżeli stwierdzisz nieprawidłowe wyniki badania glukozy we krwi, to zawsze staraj się zrozumieć, co było ich przyczyną, przedyskutuj to z lekarzem lub pielęgniarką. Może Ci to pomóc w lepszym zrozumieniu choroby, rozwiązywaniu problemów i osiągnięciu lepszego wyrównania cukrzycy. Ustal z lekarzem, jakie stężenia glukozy we krwi są dla Ciebie za niskie, a jakie za wysokie, oraz jak postępować w przypadku za wysokich wartości stężenia glukozy we krwi (hiperglikemii) i niedocukrzenia (hipoglikemii) i jak im zapobiegać. Podczas wizyty kontrolnej u lekarza ustal, czy Twoje postępowanie było prawidłowe i jak uniknąć podobnych problemów w przyszłości. Poszerzaj swoją wiedzę – staraj się jak najwięcej dowiedzieć na temat cukrzycy z dostępnych źródeł. Zapytaj lekarza, czy są organizowane szkolenia dla chorych, w których mógłbyś wziąć udział. Czytaj dostępne książki i czasopisma, aby lepiej zrozumieć swoją chorobę i nauczyć się, jak postępować z nią na co dzień. Pamiętaj: czas zainwestowany w naukę i systematyczną samokontrolę będzie owocował w bliższej i dalszej przyszłości. dr Mariusz Tracz Klinika Diabetologii i Chorób Wewnętrznych WUM Artykuł powstał w ramach współpracy z Roche Diabetes Care Polska Tekst jest oparty/ zawiera fragmenty ulotek/materiałów edukacyjnych: M. Tracz: „Cukrzyca – podstawowe informacje”, „Znaczenie samokontroli w terapii cukrzycy”, „Strukturalne monitorowanie glikemii”: z serii: Życie z cukrzycą, wydawca Roche Diabetes Care Polska sp. z M. Tracz: „Dzienniczek samokontroli”. [1] są też tak zwane „alternatywne miejsca nakłucia” (AST) – zapytaj o to lekarza lub pielęgniarkę Morfologia, OB, cholesterol, cukier to najczęściej wykonywane badania krwi. Co jeszcze może pokazać analiza krwi? Jak przygotować się do badań, by uniknąć zafałszowania wyników? Nie wystarczy zgłosić się na badanie na czczo. Spis treściBadanie krwi lepiej robić na czczoDlaczego badanie krwi robi się rano?Czy przed badaniem krwi zażyć leki?Jak wygląda badanie krwi?Co ma wpływ na wyniki badania krwi?Z wynikami badania krwi do lekarzaKiedy warto zrobić badanie krwi? Czy do badania krwi trzeba się jakoś przygotować? Okazuje się, że tak. - Co kilka lat robię w pracy badania okresowe – mówi 33-letnia Joanna, pracująca jako grafik komputerowy. – Ostatnie wyszły źle, choć dobrze przygotowałam się do badań. W dniu pobrania krwi nie jadłam śniadania, nawet nic nie wypiłam, a mimo to moje wyniki, zwłaszcza poziom cholesterolu i trójglicerydów, lekarz uznał za niepokojąco wysokie. Wcześniejsze były dobre, skąd więc to nagłe pogorszenie? Czy to początki miażdżycy? Za miesiąc zrobiłam powtórnie badanie krwi – wyniki były w normie. Kolejne powtórzenie badań potwierdziło, ze wszystko jest w porządku. Dlaczego tak się stało? Z jakiego powodu pierwsze analizy wykazywały znaczne podwyższenie poziomu cholesterolu we krwi? Zanim odpowiemy na to pytanie, zobaczmy, co może zafałszować wyniki badań krwi. Ile czasu przed badaniem nie pić alkoholu oraz inne zasady przy morfologii krwi Badanie krwi lepiej robić na czczo To, co jesz, ma wpływ na obraz twojej krwi i może zakłócić wyniki. Szczególnie obfitość i jakość ostatnich przed pobraniem próbki posiłków. Dlatego najlepiej badania krwi wykonywać na czczo. Ale to nie zawsze wystarczy. W przypadku analizy poziomu glukozy, cholesterolu, trójglicerydów czy leukocytów poprzedniego dnia należy powstrzymać się od jedzenia tłustych i słodkich potraw, także picia alkoholu. Od ostatniego posiłku nie może upłynąć mniej niż 8 godzin. Przed wyjściem do laboratorium można jednak wypić szklankę przegotowanej wody. Dlaczego badanie krwi robi się rano? Zmiany fizjologiczne, jakie zachodzą w organizmie, są podporządkowane rytmom dobowym. Ocena wpływu pór dnia na fizjologię zajmuje się chronofarmakologia. Wynika z niej że stężenie jonów sodu, potasu i magnezu - pierwiastków ważnych dla funkcjonowania organizmu – jest niższe w nocy, a najwyższe rano. Fosforanów (ważnych dla elastyczności komórek) jest najwięcej w nocy, a rano przyjmują one wartości bardzo niskie. Kreatynina, której zawartość we krwi świadczy o kondycji nerek, podnosi się wieczorem. Natomiast poziom glukozy, istotny dla osób zagrożonych lub już chorych na cukrzyce, zwiększa się w nocy, a opada w ciągu dnia. Dlatego w każdym z tych przypadków krew do badania najlepiej oddać rano. Podobnie poziom żelaza: powinien być oceniany na podstawie próbki pobranej rano, bo po południu stężenie tego pierwiastka we krwi jest najwyższe. Także ocena hemoglobiny, bez której utrudnione jest wchłanianie wapnia i żelaza, będzie najbardziej obiektywna w godzinach, gdy ma ona wysokie stężenie. Ale np. w przypadku oznaczeń hormonów tarczycy oraz płciowych czas pobrania krwi nie ma wpływu na wyniki badań. Przeczytaj także: Morfologia krwi - z rozmazem czy bez? Normy i wyniki morfologii Dlaczego Joanna miała złe wyniki cholesterolu i trójglicerydów? Wieczorem była na spotkaniu u przyjaciół. Nie wypiła zbyt wiele wina, ale bez wahania zjadła pieczoną golonkę i wiele innych smakołyków. Nie pogardziła też wspaniałym deserem. Nadmiar kalorii, a przede wszystkim tłuszczu i cukru, gdzieś musiał się zmagazynować. Z nadmiarem cukru w pierwszej kolejności rozprawiła się insulina wytworzona przez organizm. Spora część tego paliwa energetycznego została przechwycona przez wątrobę i niektóre komórki tłuszczowe. Mimo to we krwi Joanny nadał krążyło zbyt wiele cząsteczek cholesterolu. Pobrana do badania krew była nim przesycona, co uwidoczniło się w znacznie podwyższonym poziomie cholesterolu – ponad 240 mg/dl. Gdyby Joanna zrobiła swoje badania 2 dni po wystawnej kolacji, miałaby wzorcowe wyniki odpowiadające rzeczywistemu stanowi jej zdrowia. Czy przed badaniem krwi zażyć leki? Jeżeli stale przyjmujesz leki, np. na nadciśnienie tętnicze, należy je zażyć tak jak zwykle. Lekarz, który nas prowadzi, będzie umiał ocenić ich wpływ na wyniki. Jeśli przed badaniem nie wolno zażyć leku, lekarz o tym uprzedzi. Tak najczęściej postępuje się przy oznaczaniu poziomu hormonów tarczycowych. Gdy przyjmujesz bez uzgodnienia z lekarzem np. zestawy witamin i minerałów, 3-4 dni przed pobieraniem krwi trzeba je odstawić. Inaczej w badaniach uwidoczni się tzw. pik, czyli chwilowe wysokie stężenie pierwiastków, które maskuje prawdziwy ich poziom. Szczególnie ostrożne powinny być osoby stale przyjmujące preparaty zawierające żelazo. Jeżeli rano połkniesz tabletkę, a po godzinie lub dwóch oddasz krew – poziom żelaza będzie chwilowo na dobrym poziomie. Dopiero po 3-4 godzinach może spaść poniżej normy. Dlatego lekarz nie rozpozna anemii. Przed badaniem odstaw również preparaty ziołowe, ponieważ podobnie jak leki syntetyczne, wpływają na aktywność enzymów, gospodarkę hormonalną, a także stężenie pierwiastków we krwi. Przeczytaj także: Co może fałszować wyniki badań? Jak wygląda badanie krwi? Krew do badania najczęściej pobiera się z żyły w zgięciu łokciowym, ale można też z żyły na grzbiecie dłoni lub stopie. Używa się do tego celu igieł o różnej grubości, które są połączone ze specjalnymi pojemnikami na krew. Przed wkłuciem igły zakłada się stazę, czyli opaskę uciskową i dezynfekuje miejsce, z którego będzie pobierana krew. Pojemniki z krwią trafiają do laboratorium, gdzie specjalista bada krew, oceniając jej skład i budowę krwinek pod mikroskopem. Krew może być również przebadana automatycznie w specjalnym analizatorze. Jest to wówczas komputerowa ocena składu próbki krwi. Co ma wpływ na wyniki badania krwi? Jeśli wyniki maja być jak najbliższe prawdy, trzeba wiedzieć, co jeszcze wpływa na stężenie różnych substancji we krwi. Amoniak - wysoki poziom może być efektem znacznej dawki alkoholu wypitej wieczorem albo stosowania leków przeciwbólowych. Bilirubina - podnosi się po alkoholu, barbituranach, dużych dawkach witaminy C. Czas krzepnięcia krwi - wydłuża się po zażyciu salicylanów (jak np. polopiryna, aspiryna). Glukoza (cukier) we krwi obniża się pod wpływem dużych dawek witaminy C, alkoholu, salicylanów, sterydów, kofeiny, papierosów, leków moczopędnych i psychotropowych. Hormony tarczycy – na ich wyższe stężenie wpływają preparaty zawierające jod, kortykosteroidy, ale także popularna aspiryna czy polopiryna. Jod – podwyższenie poziomu bywa skutkiem przyjmowania doustnych środków antykoncepcyjnych, hormonów tarczycowych, testosteronu, kwasu acetylosalicylowego. Kwas moczowy będzie miał niższe niż w rzeczywistości stężenie po alkoholu i lekach na przeziębienie. Lipidy i cholesterol – ich poziom znacznie się podniesie po tłustym wieczornym posiłku, a obniży po alkoholu i antybiotykach. Magnez – jego stężenie maleje po nadużyciu alkoholu, kawy, doustnych środkach antykoncepcyjnych. Rośnie natomiast po dużych dawkach wapnia i witaminy D3. Potas – poziom spada po lekach moczopędnych. Prolaktyna – jej stężenie zwiększa się po alkoholu i przy regularnym stosowaniu doustnych środków antykoncepcyjnych. Próby wątrobowe (aminotransferazy AlAT, AspAT) – wyniki mogą podwyższać leki przeciwbólowe, przeciwzapalne, sulfonamidy, antybiotyki, sterydy anaboliczne, a także duże dawki witaminy C. Z wynikami badania krwi do lekarza Po przebadaniu krwi dostajesz z laboratorium wydruk zawierający symbole badań. Obok zamieszczone są normy, zazwyczaj w przedziale od – do. Jeśli wynik mieści się w tych widełkach, to znaczy, że wszystko jest dobrze. Za normę przyjęto średnią wyników analiz u 95 proc. ludzi zupełnie zdrowych. Wyniki odbiegające od ustalonej normy może więc mieć osoba całkiem zdrowa, bo taka jest – jak to się mówi – jej uroda. Często dotyczy to wyższego cholesterolu (do 220) i trójglicerydów, ale nim upewnisz się, że tak jest, badania trzeba powtórzyć wiele razy, zachowując przy tym reżim dietetyczny. Normy podawane przez laboratoria mogą od siebie odbiegać. To rezultat stosowania innych metod oznaczania składowych krwi. Dlatego nie wolno samemu oceniać wyników. Właściwie może zinterpretować je tylko lekarz. Przeczytaj także: CRP - kiedy wykonuje się badanie CRP? Jakie są normy CRP? Kiedy warto zrobić badanie krwi? Przyjmujesz środki przeciwbólowe. Ich główne składniki – paracetamol lub ibuprofen – przy dłuższym i częstym stosowaniu mogą obciążać wątrobę (badanie AspAT, AlAT). Łamie cię w kościach. Może to świadczyć o stanie zapalnym lub chorobie reumatycznej (badanie ogólne krwi, OB). Wypadają ci włosy, jesteś stale zmęczona. Może się okazać, że masz niedobór żelaza lub niski poziom hemoglobiny i za mało krwinek czerwonych (badanie ogólne krwi, poziom żelaza). Masz nadwagę. Sprawdź, czy nie jesteś zagrożona chorobą wieńcową lub nie cierpisz na niedoczynność tarczycy (badanie krwi z oznaczeniem poziomu cholesterolu całkowitego, LDL, HDL, trójglicerydów oraz hormonów – TSH, T3 i T4). Chudniesz szybko. Utrata masy ciała może świadczyć o nadczynności tarczycy lub chorobie nowotworowej (badania hormonów TSH, T3 i T4 oraz morfologia). Masz pragnienie. Jeśli stale chce ci się pić, możesz mieć cukrzycę (badanie poziomu cukru we krwi oraz OB) lub nadczynność tarczycy (TSH). Stale masz siniaki. Tworzą się, gdy krzepliwość krwi jest niska, ale mogą też sygnalizować cukrzycę (badanie czasu krzepliwości krwi oraz poziomu cukru). Lubisz mocny alkohol. Alkohol, zwłaszcza w nadmiarze, uszkadza wątrobę (oznaczenie we krwi poziomu enzymu gamma GTP) miesięcznik "Zdrowie" Sonda Czy regularnie wykonujesz badania profilaktyczne? Tak, jest to dla mnie bardzo ważne Tak, staram się, chociaż nie zawsze mi się udaje Nie, zwykle o nich nie pamiętam Jonogram to badanie określające poziom elektrolitów w organizmie. Wykonuje się je w przypadku podejrzenia zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej organizmu, np. w przypadku podejrzenia nieprawidłowej pracy nerek, występowania obrzęków czy przy zaburzeniach rytmu serca. Jakie badania składają się na jonogram? Jak interpretować wyniki?Jonogram to badanie, którego celem jest określenie poziomu elektrolitów w osoczu krwi. Podczas wykonywania badania oznacza się poziomy: sodu (Na+), potasu (K+), wapnia (CA2+) magnezu (Mg2+), jonów chlorkowych (Cl–), jonów fosforanowych. Badanie wykonuje się z próbki krwi żylnej. Czym są elektrolity? Elektrolity to wodny roztwór jonów o ładunku dodatnim lub ujemnym (kation – ładunek dodatni lub anion – ładunek ujemny). Odpowiadają one na prawidłową pracę organizmu transportując wodę przez błony komórkowe. Od ich pracy zależą skurcze i rozkurcze mięśni, prawidłowa praca mózgu, nerek oraz innych organów w naszym ciele. Do najważniejszych elektrolitów zalicza się sód, potas, magnez, wapń i żelazo. Badanie jonogramem nie obejmuje badania poziomu żelaza w krwi. Jak przygotować się do jonogramu? Jonogram jest badaniem wykonywanym z próbki krwi żylnej. Zaleca się wykonywać je na czczo, najlepiej rano, 12 godzin po ostatnim posiłku. Przed badaniem nie wolno zmieniać swojej diety, warto także zrezygnować ze spożywania alkoholu, wzmożonej aktywności fizycznej oraz unikać stresu. Na wyniki badania mogą mieć wpływ przyjmowane leki, suplementy diety oraz spożywane napary ziołowe. Badanie jonogramu warto wykonywać raz do roku razem z morfologią krwi ogólną oraz oznaczeniem poziomu żelaza i hormonów tarczycowych. Wskazania do wykonania badania jonogramu Badanie jonogramu wykonuje się rutynowo u pacjentów chorujących na nadciśnienie tętnicze, choroby nerek i wątroby oraz u pacjentów przyjmujących leki odpowiedzialne za zaburzenia równowagi elektrolitowej. U innych pacjentów wskazaniami do wykonania badania jonogramu są: skurcze i bóle mięśni, zawroty głowy, zaburzenia równowagi, nieregularne ciśnienie krwi, zaburzenia rytmu serca, występujące obrzęki kończyn dolnych, ogólne osłabienie organizmu, nadmierna senność, nieprawidłowa praca nerek, nadmierne pragnienie przy jednoczesnym skąpym oddawaniu moczu, nieprawidłowa praca wątroby, zaburzenia koncentracji, problemy ze snem, podejrzenie chorób metabolicznych, zaburzenia hormonalne. Badanie jonogramu jest też zalecane u pacjentów z przewlekłą biegunką, przy zatruciu pokarmowym i podejrzeniu odwodnienia organizmu. >> Sprawdź, jakie badania profilaktyczne powinieneś wykonać w tym roku Wyniki jonogramu – interpretacja Przyjęte normy: sód (Na+) 136–145 mmol/l (lub mEq/l), potas (K+) 3,5–5,1 mmol/l (lub mEq/l), chlorki (Cl-) 95–105 mmol/l (lub mEq/l), wapń (Ca2+) 2,25–2,75 mmol/l lub 9-11 mg/dl; (zjonizowany 1–1,3 mmol/l, 4–5,2 mg/dl), magnez (Mg2+) 0,65–1,2 mmol/l, fosforany u dorosłych: 0,81–1,62 mmol/l, u dzieci: 1,3–2,26 mmol/l. Wyniki jonogramu: sód Prawidłowy poziom jonów sodu wynosi od 136 do 145 mmol/l (mEq/l). Wynik poniżej normy może dawać objawy w postaci złego samopoczucia, zawrotów głowy, wymiotów, obniżonej koncentracji oraz problemów z pamięcią. Za niskim poziomem sodu mogą stać dysfunkcje nerek, niewydolność serca, marskość wątroby, niedoczynność tarczycy oraz przyjmowanie leków moczopędnych. Zbyt wysoki poziom jonów sodu może z kolei powodować zaczerwienienie skóry, gorączkę, wzmożone pragnienie, nudności, osłabienie siły mięśniowej oraz senność. Zbyt wysoki poziom sodu występuje dużo rzadziej niż jego nadmiar. Co może powodować nadmiar sodu w organizmie? Do głównych czynników zalicza się zaburzenia pragnienia oraz choroby: moczówka prosta i polekowa, cukrzyca, zespół Conna oraz Cushinga. Wyniki jonogramu: potas Prawidłowy poziom potasu wynosi od 3,5 do 5,1 mmol/l (mEq/l). Zbyt niski poziom potasu objawia się kołataniem serca, bólami mięśniowymi, wzrostem ciśnienia tętniczego. Do obniżenia poziomu potasu dochodzi na skutek niedożywienia, występowania biegunki i wymiotów, w wyniku chorób nerek, niedoczynności kory nadnerczy oraz przy wrodzonym przeroście nadnerczy. Często jest także wynikiem zażywania przez pacjenta leków moczopędnych. Zbyt wysoki poziom potasu objawia się ogólnym złym samopoczuciem, osłabieniem mięśni oraz zaburzoną pracą serca. Może on świadczyć o rozwoju niewydolności nerek, cukrzycy typu 1 lub o hipoaldosteronizmie. Wyniki jonogramu: wapń Prawidłowy poziom wapnia wynosi od 2,1 do 2,6 mmol/l (8,5-10,5 mg/dl). Zbyt niski poziom wapnia w organizmie często objawia się bólem i drętwieniem mięśni, kończyn lub twarzy. Często pojawia się także światłowstręt i silne bóle głowy. Za niski poziom wapnia odpowiadają najczęściej niedobory witaminy D, zapalenie trzustki, niedoczynność przytarczyc, choroby nerek i kości. Podwyższony poziom wapnia w organizmie może świadczyć z kolei o zatruciu witaminą A lub D, rozwijającym się nowotworze i nadczynności przytarczyc, a objawia się utratą apetytu, pojawieniem się nudności lub wymiotów, zaparciami oraz podwyższonym ciśnieniem tętniczym. Wyniki jonogramu: magnez Prawidłowy poziom magnezu wynosi 0,7 do 1,1 mmol/l (8,5-10,5 mg/dl). Za niedobór magnezu odpowiada nieodpowiednia dieta, leki moczopędne, przedawkowanie witaminy D oraz choroby nerek i nadczynność przytarczyc. Do objawów niedoboru zalicza się drżenia kończyn, skurcze mięśni, pogorszenie samopoczucia psychicznego oraz zaburzenia pracy serca. Nadmiar magnezu w organizmie skutkuje bólami głowy, nadmierną sennością oraz zaparciami. Czasem może dojść także do obniżenia wartości ciśnienia tętniczego. Do nadmiaru magnezu w organizmie przyczyniają się stany zapalne w obrębie jelit powodujące nadmierne wchłanianie magnezu oraz niedoczynność kory nadnerczy. Wyniki jonogramu: chlorki Norma dla jonów chlorkowych wynosi od 95 do 105 mmol/l (mEq/l). Zazwyczaj objawy zarówno niedoboru jak i nadmiaru chlorków w organizmie nie powodują żadnych objawów, chyba, że współwystępują z innymi zaburzeniami. Za obniżony wynik mogą odpowiadać choroba Addisona, zasadowica metaboliczna, kwasica oddechowa, rozedma płuc, niewydolność krążenia, natomiast z nadmiar: odwodnienie, zespół Cushinga oraz choroby nerek. Wyniki jonogramu: fosforany Norma jonów fosforanowych wynosi od 0,81 do 1,62 mmol/l u dorosłych (u dzieci od 1,3 do 2,26 mmol/l). Tutaj również nie ma charakterystycznych objawów niedoborów lub nadmiaru fosforanów, chyba, że pojawiają się wraz z innymi niedoborami. Za niski poziom jonów fosforanowych odpowiadać mogą niedożywienie i niedoczynność tarczycy, zaś na wysoki poziom niewydolność nerek, niedoczynność przytarczyc lub choroby wątroby. >> Moringa – właściwości i działanie azjatyckiego superfood 1. Pełna diagnostyka laboratoryjna nadnerczy z Opis narządu i funkcji. - Objawy zmęczonych nadnerczy. - Kortyzol. - DHEAS. - Aldosteron. - ACTH. - Hormony steroidowe. - Podsumowanie nadnerczy i dodatkowe zalecenia. 2. Pełna diagnostyka laboratoryjna wątroby z zaleceniami. - Opis narządu i funkcji. - Objawy osłabionej wątroby. - Bilirubina całkowita. - ALT / SGPT / Aminotransferaza alaninowa. - ChE / Cholinoesteraza. - Fosfotaza alkaliczna / AP. - GGTP / GGT / Gamma glutamylotransferaza. - GDH / Dehydrogenaza glutaminowa. - ALP / Fosfotaza zasadowa. - Apo B / Apolipoproteina. - Albuminy. - Globuliny. - Stosunek A/G. - Białko całkowite. - Proteinogram. - Podsumowanie wątroby i dodatkowe zalecenia. 3. Pełna diagnostyka laboratoryjna trzustki z zaleceniami. - Opis narządu i funkcji. - Przyczyny zapalenia trzustki i objawy. - Amylaza. - Lipaza. - Elastaza trzustkowa. - AST / ASPAT /Aminotransferaza asparaginowa. - Podsumowanie trzustki i dodatkowe zalecenia. 4. Pełna diagnostyka laboratoryjna nerek z zaleceniami. - Opis narządu i funkcji. - Kreatynina. - BUN / Azot / Mocznik we krwi. - Cystatyna C. - GFR. - Podsumowanie nerek i dodatkowe zalecenia. 5. Badania pokazujące stan zapalny. - Odczyn Biernackiego / OB. - Białko C – reaktywne /CRP. - LDH / LD / Dehydrogenaza mleczanowa. - Jak pozbyć się stanów zapalnych? Suplementy?

badanie minerałów we krwi